خدایا شکرت ، من خیلی وقته که عاشق نیستم

من خیلی عاشق بودم ، بیشتر از هر کسی که دور و برم بود ، ولی دیگه نیستم ، دیگه حاضر نیستم غرور و شخصیت خودم رو واسه یه دختر به باد بدم ، واسه یه دختری که دور از تمام بدی ها و خوبی هاش ، یک حقی داره و اونم حق انتخابه ، اون حق داره شریک زندگیش رو انتخاب کنه ، حالا اون شریک من نیستم پس من باید خودم رو بکشم چون یه شکست واقعا کوچولو خوردم ، نه من باید واستم ، استوار تر و بیخیال تر از همیشه و آگاه و با تجربه و سرشار از منطق

تو دنیای شرقی ما این جور شکست ها رو بهش خیلی بها می دن ، ولی تو دنیای غرب (که از نظر من درصد عشقشون واقعا پایین تر از شرقی هاست) عاقلانه تر تصمیم می گیرن ، گفتم عاشق و عاقل ، دقیقا دو نقطه ی رو به روی هم

حالا سپیده جان می خوام بهت بگم دیگه همه چی تموم شده بین من و تو ، تو راه خودت رو برو و من هم راه خودم رو ، عشق تو با این که خیلی سختی داشت ولی یه درس بزرگ بهم داد و اونم اینه که عقل رو با هیچ چیز عوض نکنم ، ممنون

حالم بهم می خوره وقتی می بینم یه جوون یه گوشه خلوت کرده ، غمگینه ، خله ، به بن بست رسیده ، می خوام به تمام عاشقا بگم من دیگه عاشق نیستم ، من الان خوشحال ترین پسر رویاهامم که تو آینه نمونه ی واقعیش رو می بینم ، الان کلی کار می کنم و کلی سرگرمی های جدید دارم که حاضر نیستم هیچ کدوم رو با یه دنیا لذت و خوشی از عشق ورزیدن به یه دختر عوض کنم 

تو رو خدا چشاتون رو باز کنین ، از اون قصر مرمر و از اون اسب سم طلای سپید بیاین پایین ، ما تو دنیای واقعی زندگی میکنیم ، دنیایی که پره از پسر و دختر های هم سن و سال ، فرض می کنیم تمام پسر ها عاشق نصف دختر ها هستن (یعنی نصف دختر ها واسه پسر ها رویایی هستن) ، عقل می گه نصف پسر ها با این دختر ها در شرایط نرمال ازدواج می کنن ، نصف شکست خورده ی دیگه ازب می مونن ؟ نه جونم ، تنها چند درصد خودشون رو منزوی می کنن و با عقاید ساختگی و منگنه های بیشماری که فقط خودشون واسه زندگی شیرینشون درست می کنن تا خیلی وقت غصه می خورن ، من بدم می یاد از این درصد کم ، می دونم خیلی ها شاید دلسوزی کنن ، ولی من بدم می یاد از کسایی که 60 - 70 سال زندگی رو به خاطر یک عشق پر شور دوران جوونی به باد میدن

زندگی شیرینه ، بی خودی تلخش نکنین ، بچشین از شهد شیرین زندگی 

همه میگن به گذشته فکر نکن ولی همه نمی دونن که بهترین آدمی که به زندگیم وارد شد فقط تو گذشتمه

همه میگن خوب میشی ولی فقط خودم می دونم که درمونم دست توئه ، تو بگو بدون تو میشه خوب شم ؟

چاکرت شهریار

هر وقت که به دلم نگاه می کنم ، می بینم که دست به دعا نشستم و از خدا می خوام که من و تو مال هم باشیم و به هم برسیم 

با شناختی که از خودم دارم اینو می دونم که هیچ وقت نمی تونم ازت دست بکشم و همیشه به یادتم

راستی ، با کمال پر رویی به مامانم گفتم که تو رو می خوام ( ولی از ارتباط با تو بهش چیزی نگفتم ) اونم گفت نمی دونم چی بگم ؟ خداییش خیلی مامانم با جنبه و با فهم و شعوره ،  خیلی راحت با گفته ی من تا کرد و بهم گفت : نمی دونم سپیده هم تو رو دوست داره یا نه ؟ نمی دونم تا وقتی که تو به جایی برسی ازدواج می کنه یا نه ؟ اینو نمی گم که از فکرش بیا بیرون ، ولی بهت می گم که به فکر درس خوندن باش تا آینده ی خوبی داشته باشی و اگه اون ازدواج نکرد بتونی بری خواستگاریش 

بهم گفت ان شا ... اگه تو واقعا اون رو می خوای و اگه اون هم واقعا تو رو می خواد به هم برسین

راستی من اصلا به مامان نگفتم که تا حالا با تو حرف زدم یا نه ( خیالت راحت )

بازم مثل همیشه دوست دارم

اگه خواستی نظر بدی لطفا از 3 تا 4 خط بیشتر بنویس و هر وقت که نظر دادی به من یا اسم ام اس بزن یا اگه حال کردی یه تک زنگ از تلفن خونتون بزن تا بیام بخونمش

گر چه من دیگه برات اون شهریار همیشگی که بهش می گفتی (عزیزم) نیستم ولی تو هنوزم برای من همون سپیده ی همیشگی هستی
از چند ماه قبل تصمیم گرفته بودم که با تبریک گفتن روز تولدت خوشحالت کنم و یه جورایی دوستی و عشقمون رو نا گسستنی کنم ولی یه هو همه چی به هم خورد و تو اومدی گفتی  ...
کاری به این ماجرا ها ندارم و می خوام این روز عزیز ( روز تولدت ) به همراه عید قربان رو به تو و خانواده ی عزیزت تبریک بگم
میدونی که نمیتونستم واست کادو بخرم و بهت بدمش به خاطر همین واست یه شعر گفتم
امیدوارم خوشت بیاد

فرخنده روزی باشد این در هر کران آسمان
خورشید در حال گذر از صورت قوس و کمان
جمع نه و ده رفته از آذر مه پاییز سال
آمد سپیده شد بهار هر روز و هر دم بی امان
بگذشته هجده سال از عمر بس عزیزت دلبرم
خواهم من از یزدان خود عمر تو گردد جاودان
باشد مرادم شادی و خوشبختی ات در هر دمی
شادی بتابد از رخت در هر مکان در هر زمان

 تولدت مبارک عزیز دلم

من واقعا تو رو از جون و دل می خوام
به جرات بهت می گم که هیچکس توو این دنیا به اندازه ی من تو رو دوست نداره و هیچکس توو دنیا به اندازه ی من به تو وفادار نیست
زندگی بدون تو واسم خیلی درد آوره
من دنبال زن گرفتن به معنای عام نیستم من تو رو می خوام به عنوان یک همدم و مونس به عنوان کسی که عاشقونه دوسش دارم

من اگه خواسته ای داشته باشم حاضرم واسه رسیدن بهش همه چیزم رو بدم
و واقعا تو رو می خوام

دلیل هایی واسم آوردی که من و تو به هم نمی رسیم
خداییش هیچ کدوم رو قبول ندارم
گفتی بابام اجازه نمی ده
گفتی بابام گفته شوهرم باید همه چی داشته باشه
با این حرفات یه جورایی یاد فیلم پدر سالار افتادم
بابات کدوم یکی رو بیشر دوست داره :
تو با کسی که واقعا دوسش داری زندگی کنی یا با یک کسی که دوسش نداری ؟
تو خودت بیشتر کدوم رو دوست داری :
با یکی زندگی کنی که حاضره واسه خوشبختیت هر کاری بکنه یا با یک کسی که دوسش نداری و میشه تقریبا گفت بابا و مامانت انتخابش کردن
یه چیزی می گم خوب بهش فکر کن : خداییش اگه با یکی دیگه ازدواج کنی و یک روزی زبونم لال دست روت بلند کنه وقتی که داری گریه می کنی تو اون لحظه با خودت چی می گی ؟ نمی گی که یکی بود و من دوسش داشتم و اونم دوسم داشت و بهش جواب رد دادم

 باورم نمیشه اگه یه روزی بیام خواستگاریت با یه درآمد خوب با یه خونه ی کرایه ای و ...
در حالی که تو موافق با ازدواجمون هستی
بابا و مامانت بگن نه چون خونه نداره چون ماشین نداره چون ...

گفتی مامانت گفته خوب نیست که همسن باشیم چون اون وقت تو باید خیلی واسه ی من صبر کنی
ولی بهت قول می دم که به محض اینکه توو دوران دانشجوییم یه کاری پیدا کنم که بتونم با حقوقش از شرمندگی تو در بیام به خواستگاریت می یام
پس تو فقط باید یکی دو سال واسم صبر کنی ( شایدم کمتر )
و اینم می دونم که دو تا عاشق برای رسیدن به هم چیزایی سخت تر و دشوارتر از کار بیشتر ( خودم ) و یکی دو سال صبر کردن ( تو )  رو حاضر هستن تحمل کنن

سپیده این حرفایی که این بالا نوشتم رو از جون و دل قبول دارم و اگه گفتم دوست دارم و می خوامت تا پای جون پای حرفم هستم
این حرفا رو هر پسری نمی زنه
اگه می بینی که اینقدر دارم رو خواستم پا فشاری می کنم واسه اینه که خیلی برام با ارزشی

به پدر و مادر خودم و تو احترام خیلی زیادی می زارم و مطمئن هستم که وقتی که اونا ببینن که من و تو هم رو دوست داریم راضی به ازدواجمون می شن
 
ازت می خوام خوب رو حرفام فکر کنی و جوابم رو بدی
ازت می خوام که اینقدر رسیدنمون به هم رو غیر ممکن ندونی ( یکم خوشبین باش )
نمی خوام دوباره با بغض بگی ( دعا می کنم خوشبخت شی ) یا ( مواظب خودت باش )
ازت می خوام اون چیزی که ته دلت داری رو بهم بگی ( منتظرم و تا رسیدن جواب تو دست به دعا )

دوست دارم

یادته گفتی قلبت رو بهم اجاره میدی ؟ گفتم واسه همیشه مال تو

هنوزم به این حرفم ایمان دارم

اگه بهت نرسم خود کشی یا کارای احمقانه نمی کنم  ولی اینو می دونم که تا عمر دارم به یادتم

                                شهریار

سپیده ی گلم خیلی دوست دارم ، خیلی دلم برات تنگ شده ، یه یادی از این عاشق بکن
ببخش که کمتر برات شعر می گم

جان را به بستان می برد ، آن صورت زیبای تو
صد مرده را جان میدهد ، لبخند خوش سیمای تو
هر قطره ای هر ذره ای با تو چو دریا می شود
دریا به سان قطره است در آن دل دریای تو
هر کس که دارد گوهری خوشبخت و شادان می شود
پس تا ابد شادان بوَد هر کس بوَد دارای تو
تو سرتری از هر کسی کو دیده ام در چشم خود
اخلاق تو ، کردار تو ، زیبائی سیمای تو
جانم فدای خنده ات ، عمرم فدایت دلبرم
جان و تن و عمرم بوَد چون خاک زیر پای تو
من عاشقم ، با یاد تو سر می کنم هر روز و شب
تا اینکه روزی ما شوم با جان جان افزای تو

                                                  شهریار

صنما روی تو خوشتر ز گلستان جهان
تن تو پادشه لایق سیمین بدنان
عهد بستم که توئی مرهم جان و دل و تن
شرم بادا که شوم همره پیمان شکنان
هر زمان عشق تو را جویم و من تا به ابد
در ره عشق تو ام شهره ی ثابت قدمان
در ره وصل تو گر کوه شود سختی راه
همچو فرهاد شوم بر سر آن تیشه زنان
زده بر ساحل خشکیده ی دل موج امید
من و تو مال هم هستیم در این دور جهان
سپر دل شده ما را عشق در سختی راه
عشق ما را برهاند ز غم و درد و زیان

                                           شهریار

موج های با تو بودن به ساحل خیالم می خورد
تن را به آب می زنم
چه گواراست
حس کردن با تو بودن را
چه گواراست
غرق شدن در دریای خیال
هنگامی که در ژرفای آن
می توان با تو بودن را
با تمام وجود حس کرد

                                                   شهریار

یار من پیش رخت سوسن و سنبل خوار است
به در میکده ات صد تن و جان میخوار است
آرمیدن به کنارت شده اندیشه ی من
بین دل عاشق من را که چه خوش پندار است
کار من یاد تو بودن شده در هر شب و روز
بشنو دلبر که دل از کار دگر بیزار است
در فراقت شده آکنده ز غم جام دلم
تو نباشی دل من تا به ابد غمخوار است
آن که داند دل مجنون ز چه هر شب نالد
به خدا هیچ نگوید که چه بد کردار است
در زمان گفت به من هر که رخِ ماه تو دید
که دلم از نگه خوب کسی بیمار است
مثل من از صد یکی یابی ٬ برو ٬ خواهی بگرد
عاشق و شیدا به آفاق زمین بسیار است
جان من می سوزد و سازد ز عشقت تا ابد
هیزم آتش جان در دل این اشعار است
بی خبر هستم ز یارم در میان لحظه ها
صبر خواهم از خدا ، کین نیز بس دشوار است

                                                    شهریار

دُردانه ای ای دلبرم چون ماه شب در آسمان
صدها ستاره دورِ تو هستند و تو ماه میان
دریای خوبی ها تویی ، بانوی پاکی ها تویی
من چون کویرِ تشنه ام با من بیا با من بمان
خورشید چشمانم تویی ، پر شوری و بس دلربا
روی گلت از من مگیر ای یارِ خوب مهربان
من گشته ام ثابت قدم در راه پیوستن به تو
در راه پیوستن به تو پا می گذارم هر زمان
دلداده ی تو هستم و دلداده ات می مانم و
مجنون چو مجنون گشته ام از یاد تو در هر مکان

                                                     شهریار

اي که عقل و هوش و جام و جامه در بستان توست
شهريار عاشقان چون برده در دستان توست
اي سپيده آي و بر دل مرهمي زن چاره ساز
چاره ساز و مرهم دل صورت زيباي توست
تا به کي در دوري ات بايد بسوزم همچو شمع
آتش و نور و فروغ از عشق بي همتاي توست
بين حقيقت ها ز عشق و عاشقي در چهره ام
شهريارت همچو گويي در خم چوگان توست
بس کمان و تيرها بودند پي ام اما کنون
يک نظر بر پيکرم کن مرده ي پيکان توست
اول عاشق شدن آمد ندايي از درون
تا ابد اين عاشق شيدا چو خاک پاي توست
با تو بودن خواهم و هر دم بود انديشه ام
سرنوشتم بي تو بودن يا که پيوستن به توست
شهريارا من ندانم واژه اي از سرنوشت
ليک دانم هر چه باشد در کف دستان توست

                                                    شهریار

یاد تو مونس من گشته و یکدم نرود
یادت از یاد دلم تا به ابد تا به ابد
کور گردم گر بگیرم یار دل را ، دیگری
با وفا بوده و هستم ز ازل تا به ابد
صوت تو شد مرهمم ای مرهم جان و دلم
گر صدایت نشنوم خواهم شوم کر تا ابد
بهر تو نظم بگیرد واژه واژه پی هم
تو نباشی لال گردم به دمی تا به ابد
هر بیابان با تو باشد چون گلستان می شود
گر نباشی چون کویرم به خدا تا به ابد
بی تو بودن سخت باشد ، باشد این درد و غمم
چشمه ی اشک بجوشد ز غمم تا به ابد
با کدامین واژه گویم خواهمت با جان و دل
خواهمت با جان و دل در هر دمی تا به ابد

                                             شهریار

نخوردم می ننوشیدم به عمرم باده ای
با شراب عشق گشتم مست و حال آواره ای
در فراق و دوری اش می سوزم و سازم ، ولی
از دلم چیزی نمانده بار الها ، چاره ای

                                        شهریار

به شوق دیدنت هر شب بخوابم
ز سوز دوریت تابی ندارم
به رویا دیدنت همچون شرابی
عطش دارم بده جام شرابم

                           شهریار

این شعر رو برای دل خودم گفتم
برای کسایی که ناامیدی زیاد میاد به سمتشون
باید بگم هر وقت این شعر رو میخونم تلاش و امیدواریم برای رسیدن به خواسته هام بیشتر میشه
امیدوارم تونسته باشم با این غزل ذره ای امید هم به دیگران بدم

دلا از سرّ این عالم چه دانی؟
چه دانی چند مانی؟ با که مانی؟
پس پرده نوشتند سرّ و رازی
که این عالم بباید دار فانی
پس پرده هزاران کار کردند
هزاران می رود هیچش نخوانی
هزاران بار گویم من به گوشت
همانت به که هیچش را ندانی
غنیمت دان نفس را ، هر نفس را
نباشد با وفا تقویم فانی
به یزدان تکیه کن رو سوی یارت
بشو خاک ره آن آسمانی
بدان شاید که باشد سرنوشتت
سپیده آید و با او بمانی
بدان شاید که باشد سرنوشتت
رسی بر آرزوهای جوانی
امیدت را مده از دست یکدم
که این پندیست ارزان با گرانی
فرو مگذار از خود کار و کوشش
به یزدان تکیه کن تا می توانی

                               شهریار

یک تار مویت نزد من از آسمانها سرتر است
ناز نگاه تو مرا از جام جم بالاتر است
ای سرو سیمین تن بیا سامان رسان جان مرا
یکدم کنارت زیستن از شهد گل شیرین تر است
عطر وجودت کرده مست این عاشق بیچاره را
بوی وجود تو مرا از بوی گل رنگین تر است
تیر نگاهت کرده ای آغشته از سودای خود
تیر نگاه تو مرا از صد نفس واجب تر است
شو همنفس عشق مرا شو همصدا با دلبرت
ای دلبرم عشقت مرا هر جا و هردم همره است

                                                     شهریار

هر که وصفت شنود عاشق و دلداده شود
عاقلان کی کنند وصف تو را بهر کسی؟
من ندیدم طبیبی که تواند بزند
چاره ساز و مرحمی بر زخم و درد بی کسی
کس وکاران زیادند ولی تو نشوند
تو طبیبی بده چاره که مریضم بسی
آرزو در دل بدارم که کنم در کوی تو
نفسی تازه که جانم بنای نفسی
چون سپیده بر شب تار به زیبایی نشست
شهریارم شد شکیبا از نفس تا نفسی

                                         شهریار

با جان و دل سر می کشم من ساغر عشق تو را
از عشق لبریزم شوم گویم کم است عشقت مرا
دانم که پیوستن به تو در خواب دیدن نعمت است
تعبیر شو بر خواب من گلشن ببر جان مرا
خواهی اگر گردد جدا ما بی صدا چون میم و آ
آهی نیاد از نای من ؟ پس آی و کش جان مرا
با تو به سامان می رسم بی تو به ژرفای تباه
ای سرو سیمین تن بیا سامان رسان جان مرا
رخساره ات دارد بسی دلداده و شیدا چو من
از آن میان با من بیا شو هم صدا عشق مرا

                                               شهریار

یار جفا پیشه ی من نرم شو از باد صبا
درد دلم چاره کن و دور شو از دور جفا
چرخش این چرخ بسی کرده مرا دور ز تو
چرخش عالم بشود باز به کام دل ما
موی سیاه و لب سرخ و رخ ماه تو صنم
چنگ زدست بر دل من نرم شو با ما صنما
من به مرادم برسم گر تو دری باز کنی
چنگ بر عالم بزنم ، نغمه ی مستان به صفا
باغ و گلستان بروم گل بکنم بهر رخت
نزد رخت خوار شود شاه گلستان چه بسا
خار به جانم بزنی دلبر من شاه توئی
خار که از دست تو است ناز کند جان مرا
جان به فدای تو شود گر تو دری باز کنی
ساز جگر سازه شود گر تو زنی یک نفسا
دلبر و دلدار توئی ، روی ز من دور مکن
بر دل من نقش زدست ، روی مهت پادشها

                                             شهریار